มารยาท Etiquette
หมายเหตุ ข้อเขียนนี้ เขียนโดยผู้ที่พิจารณาว่าตัวเองไม่มีมารยาท เพราะใช้มาตรฐานขั้นต่ำที่สุด คือการพยายามไม่ Offense ผู้อื่น
"มารยาท คือหลักปฏิบัติที่ทำให้ผู้ที่คิดมารยาทนั้น พอใจ"
เป็นวาบความคิดที่นึกขึ้น หลังจากเห็นการโต้แย้งเกี่ยวกับมารยาทของนักการเมืองในการเข้าแข่งขันการโหวต Mr. Twitter โดยฝ่ายที่ไม่พอใจ กล่าวอ้างเรื่องมารยาท ในลักษณะที่ว่าคนที่ไม่ได้ใช้งาน Twitter อย่างจริงจัง (วัดโดยจำนวน tweets) แต่ได้อันดับสูงสุด ขณะที่ปัจจุบันเราจะเห็นว่า Account ของนักการเมืองท่านนั้น มีการใช้งานอย่างจริงจังทุกวันเช่นกัน
แน่นอนว่าข้อความที่ว่า "มารยาท คือหลักปฏิบัติที่ทำให้ผู้ที่คิดมารยาทนั้น พอใจ" นั้นฟังดูสุดโต่ง และไม่เป็นความจริงเสียเท่าไร เพราะมารยาทนั้นไม่ได้ถูกคิดขึ้นมาภายในวันเดียว ด้วยคนเพียงคนเดียว ห
ากแต่ได้รับการยอมรับและนำไปปฏิบัติจากคนกลุ่มนั้น ที่ยกมารยาทนั้นขึ้นมา
มารยาทนั้นคลอบคลุมแทบทุกกิจกรรมในการเข้าสังคม (ไม่มีมารยาทของการอยู่คนเดียว) บางส่วนเป็นเรื่องของการให้เกียรติกันและกัน บางส่วนเป็นเรื่องทำให้ถูกใจกัน และบางส่วนก็เป็นเรื่องการสมยอมในอำนาจที่สูงกว่า
ชัดเจนว่าการปฏิบัติตามมารยาทนั้น ไม่ได้ทำให้เราถูกยกย่องเสียเท่าไร แต่ทำให้เราอยู่ในสังคมอย่างปลอดภัยไร้คำครหา นอกจากจะมีตัวอย่างเปรียบเทียบให้เห็นชัดเจนจนโดดเด่น ไม่ว่าจะเป็นการไร้มารยาทมากสุดๆ จนถึงการมีมารยาทมากเหลือเกิน!!
ซึ่งในกรณีหลังชวนให้ผู้เขียนนึกถึง นักเรียนมารยาทงาม ผู้ชนะเลิศการประกวดมารยาทดีเด่น บุคคลเหล่านั้น มีลักษณะ Stereotype ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้รางวัลนี้ เช่น ไหว้สวยมาก โค้งได้รูปเส้นที่สวย การเคลื่อนไหวช้าๆงดงาม ดูสงบเสงี่ยม (ต่อหน้าอาจารย์) พูดจาสุภาพ เบาๆ และมีหน้าตา บุคคลิกภาพถูกใจผู้มีอำนาจในการให้รางวัลนี้ (ก็คืออาจารย์ประจำชั้นเรียนนั่นเอง)
มีเรื่องขบขันเกี่ยวกับคำว่า "มารยาท" ในภาษาไทย อยู่นิดหน่อย คือเมื่อตัด "ท" ออกไป เราจะเหลือคำว่า "มารยา"
